दीपिका भन्छिन्– कलेज बंक गर्ने हिम्मत आएन

दीपीका प्रसाईं, अभिनेत्री

मैले २०६७ सालमा कपनस्थित चाहना इन्टरनेशनल स्कुलबाट प्रथम श्रेणीमा एलएलसी उत्तिण गरें । एलएलसीपछि कलेज पढ्न एकदम उत्साहित थिएँ । परिवार र साथीभाईसँग प्लस टुमा के पढ्ने ? भनेर सल्लाह गरें । सबैले मानविकी संकाय पढ्न राय दिनुभयो । मेरो रुची पनि यसैमा भएकाले बागबजारस्थित काठमाडौँ मोडेल कलेजमा अंगे्रजी र मनोविज्ञान विषय लिएर पढ्न थालें ।

कलेजमा साथीहरुसँग रमाइलो पनि गरियो । बिहानको कक्षा सकिएपछि घुमौँ, रमाइलो गरौँ भन्ने मानसिकता हुन्थ्यो । स्कुले जीवनमा पढ्नुपर्छ, धेरै नम्बर ल्याउनुपर्छ भन्ने लाग्थ्यो । तर, प्लस टु मा पुगेपछि रहरहरु फेरिन थाले । आफ्ना मिल्ने साथीभाईहरुसँग भेटघाट गर्ने, घुम्न जाने, चलचित्र हेर्न जाने, किनमेलका लागि जाने गरिन्थ्यो ।

कलेजको नियम कडा भएर होला बंक गर्ने हिम्मत कहिल्यै आएन । मिल्ने साथीहरु कलेजको क्यान्टिनमा पकौडा, चिया, समोसा, चाउमिन, मम, रोटी, तरकारी जे पाइन्थ्यो त्यही खाजा खाने गरिन्थ्यो । तर, मैले प्रायजसो चाउमिन र चिया नै खान्थें ।

कलेजका दिनहरुमा केही ठाउमा भ्रमण गरियो । लुम्बिनी र पोखरा गएको मैले अझैं भुलेकी छैन । एकदमै नजिकका साथीहरु, त्यसमाथि शिक्षकहरु पनि रमाइलो गर्न मन पराउने खालका । उहाँहरुसँगै घुम्ने, फोटो र सेल्फी खिच्ने गरियो जसकारण साथीहरुसँगै भ्रमण गएको महशुष भएको थियो । त्यो मेरो लागि अविस्मरणीय छ ।

यो उमेरमा फेसनेबल ड्रेस र मेकअप गर्न मन लाग्ने भए पनि मेरो स्कुल र कलेजको नियम एकदमै कडा भएकाले म सामान्य नै थिएँ । पाइन्ट, सर्ट, टाई, मेकअप गर्न नपाइने नियम थियो । कपालको रबर पनि कालो नै हुनुपथ्र्यो । कलेजको नियम कडा भएर होला बंक गर्ने हिम्मत कहिल्यै आएन । मिल्ने साथीहरु कलेजको क्यान्टिनमा पकौडा, चिया, समोसा, चाउमिन, मम, रोटी, तरकारी जे पाइन्थ्यो त्यही खाजा खाने गरिन्थ्यो । तर, मैले प्रायजसो चाउमिन र चिया नै खान्थें ।

मैले बानेश्वरस्थित के एण्ड के ईन्टरनेशनल कलेजमा बिएसडब्लु (ब्याचलर्स इन् सोसल वर्क) विषय लिएर स्नातक तह अध्ययन गरें । यस कलेजमा पढ्दाखेरी नै मेरो कलाकारिताको जीवन सुरु भयो ।

मेरो इच्छा भन्दा शिक्षकहरुको चाहनाले म आज चलचित्र क्षेत्रमा छु । कलेजमा म ज्ञानी थिएँ । उहाँहरुले मेरो सुन्दरता देखेर अभिनेत्री बन्न प्रोत्साहन गर्नुहुन्थ्यो । ‘तिमी प्रतिभाशाली छौ, अभिनेत्री हुनुपर्छ ।’ भनेरै हौसला दिनुहुन्थ्यो । तीन वर्षको अध्ययनको आखिरी दिनमा सरहरुको हौसलाले मलाई पनि यस क्षेत्रमा लाग्नुपर्छ भनेर रुची बढ्यो । र, म नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा प्रवेश गरें ।

कलेज पढ्दा मलाई माया गर्ने, प्रेम प्रस्ताब राख्ने धेरै थिए । मेरो भने कसैसँग प्रेम बसेन । पहिलो र अन्तिम प्रेम नै मेरो श्रीमान हुनुहुन्छ । त्यो बेला मैले कसैको प्रेम प्रस्ताव स्वीकार्दिन थिएँ । अहिले नै माया गर्ने मेरो उमेर होइन, मायाको कुरा बुझ्दिन भनेर टार्ने गर्थें ।

तीन बर्षे अध्ययनको क्रममा सामाजिक काम गर्नु पर्ने भएकाले विभिन्न राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय स्तरका संस्थाहरुमा काम गर्ने अवसर पाएँ । कलेजले भ्रमण पनि लगेको थियो । त्यो भ्रमणमा कारणवस म सहभागी हुन सकिनँ । तर, कलेजले प्रयोगात्मकमा दैनिकी रिपोर्ट बनाउन दिएको थियो । त्यो मैले पुरा गरें । स्नातक तहको पहिलो वर्ष अलि गाह्रो भयो । तर, दोस्रो र तेस्रो वर्ष सामाजिक काम गर्न साथीहरुसँग रमाइलो भयो । कलेजमा आफूलाई मन पर्ने विषयको बारेमा प्रिजेन्टेशन गर्ने, कार्यक्रमहरु आयोजना गर्ने गरिथ्यो । यस्ता कार्यक्रमहरुमा सहभागी भएर मैले आफ्नो व्यक्तित्व विकास गर्ने पाएँ ।

कलेज पढ्दा मलाई माया गर्ने, प्रेम प्रस्ताब राख्ने धेरै थिए । मेरो भने कसैसँग प्रेम बसेन । पहिलो र अन्तिम प्रेम नै मेरो श्रीमान हुनुहुन्छ । त्यो बेला मैले कसैको प्रेम प्रस्ताव स्वीकार्दिन थिएँ । अहिले नै माया गर्ने मेरो उमेर होइन, मायाको कुरा बुझ्दिन भनेर टार्ने गर्थें ।

प्लस टु पढ्दै गर्दा पढेकै कलेजमा काउन्सिलिङ् गर्ने काम गरँे । जुन एउटा सिकाइको पाटो थियो । हिमालय टेलिभिजनले समाचार वाचिकाको तालिम प्रदान गरेको थियो । मैले पनि त्यो कोर्स लिएँ । यसरी आफूलाई मन लागेका, खुसी मिल्ने र सीप विकास गर्ने थुप्रै काम गरें । तर, कलेज लाइफमा मैले जागिर गरिनँ ।

कलेज लाइफमा म सबैसँग बोल्थें । मलाई पनि सबैले राम्रो मान्थे । स्कुलदेखि अहिलेसम्म मेरा साथीहरु सिमित नै हुनुहुन्छ । कसैलाई मलाई समस्या परेमा हामी अहिले पनि एकअर्कालाई सहयोग गर्छौं ।

मैले के एण्ड के कलेजबाट लैङ्गिक अध्ययन (जेन्डर स्टडी) मा स्नातकोत्तर गरें । त्यो समयमा कलाकारिता क्षेत्रमा व्यस्त भईन्थ्यो । क्लास लिन भने गईन्थ्यो । साथीहरु पनि खासै चिनिएन । यसरी नै सरल तरिकाले नै कलेज जीवन बिताइयो ।