मूल्यवान् समय

रामधारी सिंह दिनकरसँग सम्बन्धित एउटा किस्सा छ । एकदिन दिनकरको सरुवा भयो । साथीहरूले भने, ‘दिनकरजी यस्तो काम कसरी गर्ने ? यो तपाईंको २२ औं स्थानान्तरण हो ।’

दिनकरले भने, ‘मूलतः म कवि, विचारक र देशभक्त हुँ । बेलायती सरकारलाई डर छ कि मैले केही साहित्य प्रकाशित गर्नेछु जुन उनीहरूको विरुद्धमा जान्छ । यो बेलायती सरकारको सोच हो । देशको लागि जे गर्नु पर्छ त्यो गर्नेछु ।’

यो सुनेर सबै छक्क परे । साथीहरूले भने, ‘तपाईंको सरुवा मात्र होइन बेलायती सरकारले जासुस पनि छोडेको छ ।’ दिनकरले भने, ‘मेरो बुबा रवि सिंह धेरै शिक्षित हुनुहुन्थ्यो तर एउटा यस्तो किसान हुनुहुन्थ्यो । गाउँलेहरू भन्थे ‘यसले बीउ छर्यो भने धेरै उत्पादन हुन्छ ।’ मेरी आमा धार्मिक हुनुहुन्थ्यो । सारा गाउँले उहाँलाई सम्मान गर्थे । जुन काम गर त्यसमा लगाव हुनुपर्छ भन्ने उहाँले सुनाउनु हुन्थ्यो ।’

त्यसैले मलाई केही फरक पर्दैन । मैले देशको लागि के गर्छु भन्ने कुरा महत्त्वपूर्ण छ । मेरी श्रीमती श्यामवती मसँगै छिन् । परिवारबाट पाएको मूल्यमान्यता देशलाई समर्पित गर्नेछु । देश स्वतन्त्र भयो र विद्रोही कविहरू राष्ट्रिय कवि बने ।

सन्देश

हामी कुनै पनि प्रणालीको हिस्सा हौं, यदि हामी सही छौं र प्रणाली गलत छ भने हामीले यसलाई तोड्नु हुँदैन । राम्रो कुराले पक्कै पनि समय आउँदा सम्मान कमाउँछ ।

यो पनि
राजा दशरथ परिवारले दिएको सन्देश