प्लीज पारमिता



अनिता लामा ।

ऊ रूपमा त्यस्तो खास सुन्दर थिएन, तर उसको वचन असाध्यै सुन्दर थियो । मधुर ध्वनि, शान्त वाणी । सानैमा घरपरिवार छाडेको कहानी सुनाइरह्यो ।

म गुम्बाका केटाकेटीहरूको टाउको मुसारिरहेकी छु । तिनका मुडुला टाउकामा स–साना घाउ खटिरा थिए । कलेजी रङ्ग मेरो मनप्रिय हो, गुम्बामा पोशाक र गुम्बाका रङ्गले पनि मलाई निकै आल्हादित बनाइरहेको थियो । सुन्दर किशोरहरू नजिकै बास्केटबल खेलिरहेका थिए । गुम्बाको यो बार्दली विशेष छ । छ्योर्तेनको आँखा झन् विशेष ।

दर्ज्युले मेरो कपाल स्पर्श गरिरहेको छ र फुरफुर हावाले कपाल घरि आँखामा घरि अनुहारभरि फैलिन खोज्छ । त्यो डाँडाबाट आएको स्नेही हावामा पनि कस्तो घिउको सुवास मिसिएको थियो । शायद गुम्बाभरि यतिबेला सबैले कोङ्बा जगाइरहेकोले हुनुपर्दछ ।

उसले कहिल्यै यसरी बाहिरी मान्छेसँग बोल्न पाएको थिएन रे, यसरी बोल्ने इच्छा जागेको पनि थिएन रे । ऊ केही झस्क्यो, अचानक उसको गुरु आउनुभएको रहेछ र बाहिरिया मान्छेसँग यसरी देख्दा राम्रो मानिदैन रहेछ ।

ऊ बोलिरह्यो– कक्षा ४ देखि गुम्बामा बसेको अहिले स्नातकोत्तर गर्दै रहेछ । ३ वर्षको गुफा जीवनले दिएको पारमिता संस्कार उसको प्रत्येक बोलीमा झल्कन्थ्यो । उसले कहिल्यै यसरी बाहिरी मान्छेसँग बोल्न पाएको थिएन रे, यसरी बोल्ने इच्छा जागेको पनि थिएन रे । ऊ केही झस्क्यो, अचानक उसको गुरु आउनुभएको रहेछ र बाहिरिया मान्छेसँग यसरी देख्दा राम्रो मानिदैन रहेछ ।

घरमा दुइजना भाइ र आमा थिए । तिनको सम्झनाले गुम्बाको शिक्षालयबाट पहिला त बेस्सरी भाग्न मन हुँथ्यो । विस्तारै आफूभित्रको सारा चाहना दबायो उसले । अनि आफू मान्छे नै अर्को स्वरूपमा रूपान्तरित भइसकेको पाएपछि सारा घरपरिवार र सामान्य जिन्दगीबाट रस रङ्ग उडेको बतायो उसले । आफ्नो अध्ययन र बौद्ध ज्ञानसँग सम्बन्धित यस्ता प्रसङ्गहरू धाराप्रवाह सुनाइरह्यो । मलाई उसको कोमल शब्द, विनम्र आवाज र आफ्नै खालको अर्ग्यानिक लवज निकै मनपर्यो ।

खासगरी बौद्ध दर्शन र उसको जीवनले पाएको मार्गदर्शनका विषयमै लागेको कुराहरू थप सोधिरहेँ मैले । त्यहीबेला एउटा किशोरले ‘हजुर च्या’ भनेर ल्यायो । मैले चिया लिएँ, उसले लिएन । कारण उसको प्रार्थना समय सकेपछि मात्रै खाने समय आउने रहेछ । ‘समयभित्र मात्रै खानुपर्छ, जुनबेला पायो, त्यहीबेला खाने होइन, खानुहुँदैन ।’ उसले अलि कड्केर भन्यो ।

विस्तारै आफूभित्रको सारा चाहना दबायो उसले । अनि आफू मान्छे नै अर्को स्वरूपमा रूपान्तरित भइसकेको पाएपछि सारा घरपरिवार र सामान्य जिन्दगीबाट रस रङ्ग उडेको बतायो उसले ।

आफू पढिरहेको र आफू मातहत अरुलाई पनि पढाइरहेको व्यक्ति रहेछ ऊ । गुम्बाको सबै क्षेत्र घुमायो उसले र ती स्थानको विषयमा बतायो ।

यसरी एउटा मीठो स्मरण लिएर म फर्कँदै थिएँ । अघि चिया लिएर आउने किशोरसहित ३ जना किशोरहरू बाइबाइ गर्न नजिक आए । मैले आफूले बोकेको ब्यागमा हात हालें । चकलेट दिन खोजें, तर उसले झोलामै राख्नोस् भन्यो ।

‘मन र दिमाग दुइटैलाई हार्म गर्ने यस्तो बस्तुहरू हामी गुम्बामा ल्याउँदैन र दिन पनि दिँदैन ।’ मेरो चकलेटभन्दा लाख गुणा मीठो लाग्यो उसको यो कारण सहितको निषेध । एक किशोरले सोध्यो, ‘हजुरको नाम के हो मिस ?’ उसको मुग्ध र लजाएको मुस्कान नियाल्दै मैले उल्टै सोधें, ‘हजुरको नाम चाहीँ के हो ?’

–मेरो नाम साङ्बु हो तर घरको नाम चाहीँ मिङ्मा लोप्चन हो मिस ।

कति मीठो साङ्बु, कति मीठो मुस्कान । ती किशोरले पुनः सोधे, ‘हजुरको नाम भन्नु भएन नि मिस ?’
–मेरो नाम..म भन्दै थिएँ, उसले नै भन्दियो । उहाँको नाम पारमिता हो, पारमिता ।

बुद्ध शीललाई पालना गर्ने विभिन्न पारमिता हुन्छन् । एक उत्कृष्ट ज्ञानको अवस्थामा पुग्ने मार्ग हो पारमिता । तपाईंलाई यही नाम सुहाउँदो छ

हामी गुम्बाको सिँढीबाट बिस्तारै तल झर्दै थियौं । ‘किन मेरो नाम भन्न दिनुभएन ?’ मैले उसँग केरकार शैलीमा गुनासो गरें ।

–मैले अहिलेसम्म सोधें तपाईंको नाम ? नाम केही होइन, यहाँ बच्चाहरू आफ्नै अनुशासनमा हुन्छन् । उनीहरूको यहाँ मौलिक नाम र परिचय हुन्छ । तपाईंको नाम जे सुकै होस् । यहाँ आउनुभयो, यही चिनजान गहिरो हुन्छ, आउनुभएन बिलाइन्छ । मलाई तपाईं देखेर त्यसै पारमिता भन्न मन लाग्यो । बुद्ध शीललाई पालना गर्ने विभिन्न पारमिता हुन्छन् । एक उत्कृष्ट ज्ञानको अवस्थामा पुग्ने मार्ग हो पारमिता । तपाईंलाई यही नाम सुहाउँदो छ ।

छुट्टिने बेला ‘एकछिन है’ भनेर गयो र हातमा सामान्य किबोर्डवाला मोबाइल ल्यायो र मेरो नम्बर सेभ ग¥यो । ‘तपाईंको समेत १० जनाको मात्र नम्बर भयो यसमा । सबै मेरो गुरुहरू र गुरुहरू पछि तपाई पारमिता । फोन उठाउनुहोला ।’

कलेजी चकलेटी रङका वस्त्रधारी उसको नाम के हो थाहा भएन, सोध्ने हिम्मत पनि गरिनँ ।
शायद हप्ता दिन भयो होला, मलाई एउटा नम्बरबाट फोन आयो–
–हेल्लो नमस्ते पारमिता !

हेल्लो, वाह उस्तै मधुरता, खुशीले नमस्कार भनें ।

–धेरै दिन भयो जस्तो लागेर फोन गरेको, मेरो नम्बर सेभ गर्नुभएको त छ नि ?
–छ, त्यसैले त उठाएँ ।

ओहो यो अपशकुन, के भयो ? मन भयभित भयो । मैले उसलाई सम्झाएँ– ‘ध्यानी, ज्ञानी मानिसहरू ज्ञानप्रति मात्र आशक्त हुन्छन् । यस्तो आशक्ति तपाईंले राखेको सुहाएन । आइन्दा फोन नगर्नुस् ।’

उसले फोनमा सोध्यो, कहाँ बस्ने, के काम गर्ने, को को छन् ? चिनिने नाम के हो ? मैले यस्तो निजी कुराप्रति तपाईंमा मोह किन भयो भन्दै आफ्नो नामबाहेक उसलाई केही भनिनँ ।

दुइ दिनपछि दोस्रो फोन आयो ।

पारमिता ! मलाई आजकल ध्यान गर्दा तपाईंको मुहार आउँछ । थाहा छैन किन आउँछ, एकपटक आउनु ल ।

म केही खस्किएँ, केही हच्किएँ, अब उसको फोन उठाउनु कञ्जुस्याइँ गर्नुपर्छ या फोनबाट लिष्ट आउट गर्नुपर्छ ।

नभन्दै फेरि केही घण्टामा फोन आयो–

–म क्लासमा थिएँ, अघि धेरै बेर बोल्न पाइनँ । पारमिता यहाँ कहिले आउने ? नत्र म भागिदिन्छु के ।
ओहो यो अपशकुन, के भयो ? मन भयभित भयो । मैले उसलाई सम्झाएँ– ‘ध्यानी, ज्ञानी मानिसहरू ज्ञानप्रति मात्र आशक्त हुन्छन् । यस्तो आशक्ति तपाईंले राखेको सुहाएन । आइन्दा फोन नगर्नुस् ।’

मैले फोन काटिदिएँ । उसले आधा अंग्रेजी र आधा रोमनमा मेसेज लेख्यो, ‘आइ एम भेरि क्लोज एट्याच्ड विथ यु ।’

दोस्रो मेसेज आयो, ‘मानिसले आर्जन गरेको ज्ञान पनि केही होइन रहेछ, विज्ञानले नै स्वीकारेपछि । त्यसैले मेरो ज्ञान एकातिर होला तर आमप्रकृति र विज्ञानले स्वीकार गरेजस्तो म तपाईंलाई आफ्नो स्वीकार्न चाहन्छु ।’

म यहाँबाट भाग्न लागेको, तिमी भाग्न तयार बन पारमिता ! बुद्धले ज्ञान पाएपछि गृहस्थी त्याग्यो । मैले ज्ञान पाएपछि गृहस्थतिर लाग्न थालें । यो तिमीले सोचे जस्तो मेरो लागि पाप होइन पारमिता !

मैले त्यसपछि उसको नम्बर ब्लक गरें । मनभरि कौतुहलता उठ्यो, मेरो नाममा कुनै बदनाम त गर्दैनन् ।

भोलिपल्ट बिहानै उसको नम्बर ब्लक आउट गरेपछि फोन गरें । मैले उसलाई गुरुजी भन्ने गर्थें । फोनमा हेल्लो भन्नासाथ मलाई ‘टासीन्हुर्बु’ भनेर बोलाउनु भन्यो । फोन किन नलागेको, म यहाँबाट भाग्न लागेको, तिमी भाग्न तयार बन पारमिता ! बुद्धले ज्ञान पाएपछि गृहस्थी त्याग्यो । मैले ज्ञान पाएपछि गृहस्थतिर लाग्न थालें । यो तिमीले सोचे जस्तो मेरो लागि पाप होइन पारमिता ! प्लीज पारमिता !



Leave a Reply

Your email address will not be published.

सम्बन्धित खबरहरु

–राप्रपा नेपालले “गाई” चिन्ह पाउँ भनि सर्वोच्च अदालतमा दिएको रिट निवेदनमा राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टी समेत निवेदन बोकेर जोडिन आईपुगेकोमा धन्यवाद

प्रेमको बाटो भाव हो । भावमा डुबिरहने यसको सौन्दर्य हो । प्रेम दुई विपरित लिङ्गबीच, प्रेम आमा र छोराबीच, पति–पत्नीबीच,

मानविय स्वतन्त्र समाज मानव मर्यादाभित्र रहेको स्वतन्त्र व्यक्ति र सार्वभौम मानिस बन्नका लागि समाजको विचार, समाजको बनौट, देशको परिस्थिति, परिवेश

हिन्दुको सम्बन्धमा ‘असली हिन्दुस्तान नेपाल हो’ भनेर भनेका थिए राजा पृथ्वीनारायण शाहले । क्रिस्चियनको बिउ जयप्रकाश मल्लले धेर थोर उपत्यकामा

Suggested